Studio książki

DTP ● web ● styl

Typograficzny Licheń

Nowa bazylika w Licheniu opiniami raz smuci się, raz cieszy. Są tacy, którzy suchej nitki nie zostawią, są jednak i gorący przedstawiciele drugiej strony. Takie dyskusje nie są wolne od wpływów światopoglądowych, zostawmy więc je swojemu biegowi. Leopold Tyrmand, który studiował architekturę w paryskiej Académie des Beaux-Arts (choć przyznajmy, tylko przez rok) był zdania, że sztuka broni się po latach, zatem koszmarkom architektonicznym należy dać czas. Biorąc pod uwagę fakt, że to stwierdzenie wysnuł w okresie dominacji socrealistycznych potworków, można przypuszczać, że był to niezwykle wyrozumiały człowiek.

licheń

Niech tą wyrozumiałością lud obejmie także bazylikę w Licheniu. Mury zmurszeją, złocenia pokryją patyną a nazbyt kolorowe malowidła nieco wyblakną. Wtedy obiekt objawi swoja ponadczasowość. Jednak co innego zwróciło moją uwagę podczas pobytu w tym miejscu, mianowicie rozwiązania typograficzne.

Ktoś mądry ustalił, że w otoczeniu obiektu dominować mają dwa fonty. Główny to Lithos Black, stosowany do tytulariów, i pomocniczy, Futura Medium (który początkowo pomyliłem z Gill Sans). I te dwa kroje są stosowane z żelazną konsekwencją na tablicach informacyjnych, szyldach, logach, nawet na kartach obiadowych i nazwach sklepików poza terenami kościelnymi. O nich samych napiszę kiedyś jeszcze dwa słowa, teraz przypatrzmy się tylko ich zastosowaniu.
















W niektórych przypadkach pojawia się wersja regularna Lithos, gdzie indziej niepotrzebnie zastosowano skalowanie poziome fontu, choć przyznajmy, nie wpływa to na rozpoznawalność, jest tylko pewnym urozmaiceniem.



Jak widać, Lithos Black prezentuje się bardzo czytelnie na wszelkiego rodzaju tablicach, tytulariach. Z daleka jest znakomicie widoczny i niezwykle czytelny, tu dodatkowe zasługi ma odmiana Black. Przy dłuższych tekstach męczy jednak oczy, stąd drugi, bezszeryfowy, jednoelementowy elegancki krój Futura, którym wykonano także napisy nad salami konferencyjnymi. Poniżej widać zastosowanie na tablicy informacyjnej.





Jak napisałem, te dwa kroje dominują w otoczeniu bazyliki, nawet w tym bezpośrednim. Natomiast w samej bazylice nie znajdziemy ani fontu Lithos, ani Futury. I jest to słuszne rozwiązanie. Strefa sacrum rządzi się swoimi prawami, a architektura bazyliki wymaga stosowania klasycznych postaci liter. Niestety, tu wkradł się pewien bałagan. zobaczmy.

Raz mamy jedną z odmian fontu Garamond:



Innym razem Charlemagne:



A innym razem klasyczne wersaliki, coś jakby Trajan Pro, w połączeniu z ordynarnym Arialem.



Klasyka klasyką, choć nasuwa się myśl, że i w samej bazylice należałoby ujednolicić kroje. Muszę dodać, że bardzo ciekawie złamano tekst Bogurodzicy z zastosowaniem gotyckiej majuskuły. Złośliwy powie, że ten font lepiej pasowałby do tekstu Christ ist erstanden i miałby trochę racji. Ale tylko trochę – czyż miano zapisać tekst Bogurodzicy cyrylicą ze względu na możliwe pochodzenie bizantyjskie? O tem inna razą Happy


blog comments powered by Disqus